085 – WAOötische Perikelen

Exotisch, gothisch, neurotisch, chaotisch en..WAOötisch. Is dat een nieuw nederlands woord, WAOötisch? Je zou het haast zeggen. En nu hoop je op de uitleg van dat nieuw nederlandse woord, zeker. Nou, reken maar..!

WAOötisch is afgeleid van de afkorting WAO, wat weer staat voor Wet Arbeids Ongeschiktheid. De gemiddelde nederlander denkt dat WAO-ers grondig ziek zijn, zichzelf voornamelijk zielig vinden en te lui zijn om maar ook iets te doen. Dit beeld is – mijn inziens – misplaatst. Veel WAO-ers willen juist graag wat doen, maar hebben geen idee waar zij moeten beginnen, en houden zich vaak bezig met vragen als: “Kan ik wel een baan aan?”, “Zijn er nog bedrijven die mensen zoals mij een kans geven?” en “Redt mijn lichaam het (nog) wel?”. Veel van deze mensen kampen met een groot onzekerheidsprobleem, door onder andere de eerder genoemde hamvragen. Daarnaast hebben zij voor een lange tijd niet kunnen werken, ongeacht wat hun ziektebeeld was of is. Zo gold dat ook voor mij. En nu wil ik niet opscheppen, maar ik heb het lang niet slecht gedaan.

Toen we een poosje terug een goede vriend verloren, besefte ik op een harde manier dat het leven zo kort kan zijn. Ik wilde wat doen met mijn leven, maar wist niet goed wat. De kans dat ik het webdesignvak in kon ‘rollen’ was aanzienlijk gedaald, en ik had lichtjes mijn twijfels of ik dat wel zo graag wilde, want zo goed was ik toch ook weer niet? En de grootste vraag: kon ik het wel aan, werken überhaupt? Ik bedacht mij, dat als ik thuis bleef zitten nooit zou achterhalen of ik kon werken en dus besloot ik eens te gaan praten met een reïntegratie-bureau. Ik was al eens eerder naar zo’n bureau gestapt, maar met slechts negatieve uitkomsten. Maar dit keer ging alles anders.

Mijn contactpersoon beweerde dat ik best nog ‘mijn’ vak in kon. Bij die woorden staarde ik hem ongelovig aan, maar niet geschoten is altijd mis, toch? Ik kwam bij de werkgroep (arbeidsmatig project) die zich bezig hield met alles wat dan ook maar iets met computers en internet te maken had, en ontwikkelde in een sneltreinvaart. Niet alleen technisch gezien, maar ook qua persoonlijke ontwikkeling schoot ik vooruit. Na een poosje kwam ik erachter dat webdesign niet mijn ding was, maar nam desondanks dat feit toch nog een opdracht aan. Het balletje rolde zachtjes, maar begon langzaam aan steeds harder van de berg te rollen. Ik ontdekte dat webredactie meer mijn ding was, net als het schrijven, en al gauw werd ik voorgesteld bij een bedrijf voor een stageplek. En het onmogelijke bleek toch mogelijk te zijn: ik mocht op gesprek komen. Ik dacht nog dat het niet kon. Te weinig ervaring en ik had immers geen diploma’s? Ik ‘won’ het van de studenten (die notabene de opleiding doen die ik ooit deed maar wegens omstandigheden niet kon afmaken!) en een week later begon ik aan mijn stage.

And here we are. Ik zit nu in mijn derde stage week. Ik heb het verschrikkelijk naar mijn zin, hoewel soms mijn lichaam nog wat protesteert. Jarenlang vocht ik voor een doel, en het begint erop te lijken dat dat doel toch nog haalbaar is. Elke dag leer ik bij op mijn stage, ik heb leuke collega’s en mijn onzekerheid begint weg te stromen. Ik werk dan misschien ‘maar’ halve dagen, maar de dagen vliegen voorbij. En ineens heb ik het ook veel drukker; ik moet gewoon plannen wanneer ik mijn huishouden doe, mijn opdrachtgevers kan helpen of wanneer ik mijn moeder bel. Maar het is het allemaal waard.
Eindelijk weet ik weer wat een weekend is, en vooral hoe een weekend voelt.

Mijn moeder had gelijk, toen ze zei: “Meisje, alles wat je wílt bereiken, kán je bereiken”. Toen ze dat ooit zei, kon ik haar niet geloven, en vond ik het de grootste onzin die ik ooit gehoord had. Ik ben er nog niet, maar ik ben flink op weg. En daar kunnen veel mensen wat van leren. WAOers mogen geloven in kansen, ze moeten geloven in die kansen. Het is allemaal niet uitzichtloos. En bedrijven? Die moesten eens wat meer mensen een kans geven; het is al moeilijk genoeg om terug te keren in de maatschappij, maar dat wordt vaak vergeten.

Okee. Ik zal misschien minder schrijven, maar ik hoop meer dan afgelopen maand(en). Ik heb nu een leven, een verrekte druk leven zelfs. En dan heb je gewoon andere prioriteiten. Je moet wel.