Minuten verstreken, uren verstreken. Minuten werd uren, uren werden dagen, dagen werden hele maanden, en hé hé; eindelijk weer eens een teken van leven. Eind september liet ik voor het laatst wat achter op mijn weblogje, nu is het half mei. Ik had er vrede mee; misschien moest het wel zo zijn en was het écht niet aan mij besteed om samen met iemand oud te worden. En dan voel je de bui al hangen. Juist die ene, die totaal niet je type lijkt, is het wel. Het was wel even schrikken; het is best een contrast, voor hem was ik in eerste instantie ook niet zijn tpe, maar ja… We bleken juist ontzettend elkaars type te zijn.
Alles ging heel snel, we wilden dit, en we deden dit, ook al hebben de praktische omstandigheden alles wat versneld en dus wonen we sinds februari officieel samen. Dat heeft nogal voeten in de aarde. Want laten we wel wezen; Ossendrecht is wel net wat anders dan Gouda. Hoe groot kan het verschil zijn in dat kleine kikkerlandje, dat zal wel meevallen, dacht ik. Dat bleek anders. Ik noem een paar veranderingen.
Het landschap
Tja, dat is hier niet zo vlak als in Gouda. Daar kom je pas achter als je boodschappen gaat doen op de fiets. Het heeft ook voordelen. Zo is hier veel mooie natuur, in tien minuutjes sta je in het bos. Een ander voordeel: Wat je omhoog fietst, fiets je terug weer omlaag en dat gaat heel wat comfortabeler dan heen!
Het taalgebruik
Is ook ietsje anders. Als ik iets in de winkel vraag, moeten ze het vaak herhalen, omdat mijn brabants nog niet zo goed is. Soms moet ik zelfs vragen naar de betekenis van een woord. Hier hebben ze moeite om de ‘H’ uit te spreken )terugkomend op de titel, ik heb inmiddels geleerd dat dat ”Hoe is het, lieverd” betekent). Net een stel fransozen, maar dan socialer, doorgaans. Ik voel me net een toerist. Soms ben ik dat ook, want ik kijk regelmatig mijn ogen uit van hoe mooi ik het hier vindt, of in eens een bordje langs de weg zie staan met “Welkom in België”. Ik vind het inmiddels wel verrekte iritant wanneer de wind verkeerd staat, je mobiele telefoon besluit dat je in België zit, en dus niet kan bellen (of duurder wegens een Belgisch netwerk).
Wonen
Ook dát is hier ook anders. Ik was mijn riante flat gewend, maar de huizen zijn hier goedkoper en groter. Zeker het huis wat Maxi bezit. We hebben hier een vaste telefoonlijn met drie aansluitingen. Luxe? Nee, hoor, gewoon praktisch. Ik ben vaak de telefoon kwijt en ren als een malle door het huis op zoek naar dat kreng, als hij eens een keertje afgaat! Flats hebben we niet in Ossendrecht. Zelfs de ‘gewone’ rijtjeshuizen zijn een maatje groter. De bevolking is ook anders. Hier wonen bijna geen Marokkanen, ik heb er nog geen één in Ossendrecht gezien. Wel wonen er hier Polen en Ghanezen, maar die zie je niet zo vaak, want die vertrekken vroeg van huis en komen laat weer terug; die werken hard.
Ik woon hier nu toch al een paar maandjes, maar echt gewend ben ik nog niet. Dat heeft ook te maken met het feit dat ik nog wekelijks in Gouda te vinden ben; ik wil en kan geen afscheid nemen van mijn vrienden en De Pionier, die ik daar heb. Ik ga op vrijdag naar Gouda, speel ’s avonds mijn nootjes en geniet van een biertje, waarna ik logeer bij vrienden. Zaterdag in de loop van de dag haalt Maxi mij dan op.
Nu de rust weer wat meer terug is, zal ik weer wat vaker wat dingen op het digitale papier zetten er valt zoveel te zeggen!
