Gut, en toen was het alweer oktober. Het lukt me maar niet om trouw een verhaaltje te tikken, hier! Of hartstikke druk OF ik heb behoefte of gewoon lekker suf op de bank te hangen, met manlief. Momenteel kan ik me niets fijner voorstellen, want dat was twee weken niet aan de orde. Voor werk zat hij in Tanzania, en gut… dat was wat! Terwijl hij culturele verschillen aan het snuiven was en hard aan het werk was, zat ik hier, in dat grote huis, wat spontaan zes keer zo groot leek. Ik kreeg te maken met een gevoel wat ik lang niet gekend heb; ik miste heb afschuwelijk, ik was er helemaal naar van.
De laatste keer dat ik echt iemand gemist had, was ik nog een klein meisje, toen ik wegens de gezondheid van mijn moeder ging logeren bij Opa en Oma. Heimwee kwam toen al niet voor in mijn woordenboek, laat staan het gemis van iemand. Dat werd dus de eerste keer, en nu dus de tweede keer. Dat was een hele schok, voor mij, maar ook voor mijn moeder toen ik haar huilend op belde. Zo kende ze haar dochter niet! Die miste nooit iemand, die vond het eigenlijk allemaal wel best.
Tuurlijk, als in mijn verleden mijn vriendje een paar dagen of een weekje weg was, vond ik dat niet leuk, maar om nu te zeggen dat ik hem miste…? Dat ook weer niet. Ik schuif het wel een beetje af op de omstandigheden; er was in het hotel in Mtwara geen internet verbinding, dus we konden elkaar niet vaak spreken, terwijl we daar wel van uit gingen. Bellen kan wel, maar is verschrikkelijk duur. Dit was de eerste keer dat hij weg ging. Dan nog op de eerste avond een hagelbui, met stenen die prachtig in een glas cola pasten. We hadden dus ook nog de nodige schade, wwaar ik ook weer achter heen moest. Ik die eerste week kreeg ik genoeg op mijn oren, want tot overmaat van ramp verloor ik ook nog mijn baan; mijn contract word niet verlengd, want ik ben te duur.
De tweede week werd ietsje makkelijker; ik kon weer gaan aftellen, maar ook had ik mijn agenda zo vol gepland dat ik weinig tijd had om na te denken, dat scheelt een hoop.
We hebben zo wel goed ondervonden hoe verschrikkelijk veel we van elkaar houden, dat is ook wat waard. De komende tijd zal hij wel vaker naar het buitenland moeten; naar schatting moet hij gemiddeld 5 keer per jaar naar het buitenland. Dit kan variëren van 2 dagen tot 2 weken, van Duitsland tot Kenia of Cuba. We weten dat ”t gaat gebeuren, alleen niet wanneer en hoe… Hopelijk valt het dan wel een beetje mee, want dit was geen pretje…!
