December is aangebroken, en de tijd vliegt werkelijk voorbij. Het Concertseizoen is weer geopend, en we vliegen van de ene naar de andere repetitie. Onze agenda is tot half februari al helemaal gevuld, en het is erg lastig af te spreken met vrienden of familie. Daar is niet altijd begrip voor. Zo hoor ik wel eens de opmerking “Dan zeg je toch een keertje af?”
Hij speelt in een orkest hier in Putte (trompet) en in Dordrecht (trombone). Dan heeft hij Larry Cook nog, waarvoor hij de PA-apparatuur regelt, zo nu en dan muziek schrijft, en natuurlijk (lead)trompet en zo nu en dan trombone speelt.
Ik heb mijn orkest in Gouda en Dordrecht en een kerstband waar ik hoorn speel.
Je kan niet zomaar een concert afzeggen! Het is misschien wel een hobby, maar mensen rekenen wel op je. Voor alle orkesten geldt; je kan niet ‘zomaar’ een repetitie afzeggen. Ten eerste (en misschien wel de belangrijkste reden) ligt daar onze passie. Daarnaast rekenen mensen op je, en met al die concerten voor de deur moet je nu eenmaal regelmatig repeteren. Op de vaste repetitieavond/middag, maar ook thuis. Voor ons heel erg logisch, maar voor anderen niet altijd. Ik denk dat je daarvoor zelf een muzikant in hart en nieren moet zijn, om dat écht te begrijpen.
In Gouda hebben we sinds kort een nieuwe dirigent. Voor mij was dat best een nieuwe ervaring; zolang als ik daar speel hebben we dezelfde dirigent. Het is altijd wennen aan elkaar; wij kennen hem niet, zijn manier van werken is anders, zijn mentaliteit is anders, en muzikaal gezien wil hij ook dingen anders. Over twee weken hebben we al weer een concert. Mét de nieuwe dirigent. We zijn nu dan ook hard aan de slag met het kerstrepertoire. Elk jaar het zelfde liedje. Of dezelfde liedjes, eigenlijk. Maar wat verrassend als de nieuwe dirigent het net eventjes iets anders wil hebben dan de vorige.
Voor mij is elk concert een uitdaging. Voorheen zou ik ‘probleem’ gezegd hebben.
Het bespelen van mijn instrument in orkest verband is mijn passie, maar tegelijkertijd ook mijn grote angst. Als je het simpel bekijkt, is dat eigenlijk heel erg raar. Ik ben niet bang voor mensen, muziek, muzikanten. Nee, ik heb faalangst. En ik denk niet dat ik me daar voor hoef te schamen. De meeste mensen/muzikanten hebben in zekere zin een vorm hiervan. Tot nu toe had ik een goede compromis gesloten; doen wat ik kan doen, en de grote (en dus de meest beangstigende) concerten een serie bètablokkers slikken. Dan kon ik het concert daadwerkelijk blazen. Maar eigenlijk is dat niet goed. Ik wil dat mijn passie is en blijft en niet één grote blokkade.
Op dit moment ben ik dat keihard aan het aanpakken. De methode die ik hiervoor gebruik is EMDR, waarmee ik zorg dat de traumatische herinneringen minder heftig worden opgeslagen in mijn geheugen. Ik moet zeggen, ik had niet verwacht dat ik met zo’n ‘simpele’ methode zoveel kon bereiken. Daarbij studeer ik (bijna) elke dag. Tot op heden boek ik zeker vooruitgang, maar we zijn er nog lang niet. Ik durf wel steeds meer, gelukkig.
Hoe ‘simpel’ de methode lijkt, is het niet simpel; elke keer dat ik mijn instrument op pak, ga ik een gevecht aan met mezelf. Theoretisch weet ik wat ik kan en wat ik niet kan op mijn hoorn en wanneer ik alleen thuis ben, krijg ik dat voor elkaar. Wanneer mijn vriend beneden TV zit te kijken, zakt mijn prestatie niveau. Wanneer ik bij één van mijn orkesten ben, des te meer! Het is gewoon een vervelende tic. Vooral als je bedenkt dat ik niet echt ‘bang’ ben, maar vooral mijn lijf reageert op wat er om mij heen gebeurd. Voor de mensen die niet precies weten hoe dat voelt:
Stel je eens voor dat je ergens loopt. Ineens zit er een gat in de weg, of je maakt een misstap op de stoep, waardoor je net het stoeprandje mist. Je valt, of weet je net te redden en valt net niet. Iedereen kent dit soort schrikreacties wel. Hoe reageer je? Je trilt, versnelde hartslag, het zweet breekt je uit, versnelde ademhaling. Misschien zelfs een beetje draaierig.
Dit is de reactie die mijn lichaam geeft, wanneer ik mijn instrument bespeel, in groepsverband.
Het eerstvolgende concert ga ik voor het eerst zonder medicatie spelen; eens moet die stap genomen worden.
